Datum publicatie: 30 November 2011
Goedemorgen heren,
Nou nou… het is weer tijd voor een wedstrijd in het altijd gezellige Oh Oh Den Haag.
Vandaag eens zin in een verrassende proza…nu maar hopen dat de wedstrijd zich ook leent voor een verrassing :)
Op voorhand een zeer moeilijk verhaal want menig tegenstander gaat met dikke nederlagen weg uit Den Haag, dat
zal ons als voorbeeldteam toch niet gebeuren, nee dat niet.
De sfeer was vooraf ontspannen dit kwam mede door een dameswedstrijd voor ons die in alle facetten, niet om aan te zien was :)
maar het was wel sfeerverhogend!!
Oke, de fluit is gegaan, de tegenstander het veld in, de nagels geknipt en de laatste grappen zijn gemaakt, tijd voor vuurwerk.
Nou nou….. dan bedoel ik natuurlijk wel aan onze kant, vuurwerk en niet aan de kant van ZDHC.
Dit bleek echter een zeer geoliede machine te zijn die gezamenlijk 2 x per week trainen en een gemiddelde leeftijd
hebben die ver onder die van ons ligt.
De scheidsrechters beiden zeer fair, eerlijk en oprecht fluitend.
Met voldoende kansen die op zeer professionele manier of gepakt werden door de ontzettende goede keeper van ZDHC
of op een ongelofelijke manier om zeep werden geholpen, waarbij bijna zelfs de tegels in de hoek van het zwembad uit de muur
werden geschoten door M.P “de broer van” Verveer…
Leuk hoor dat je de tegenstander op steeds dezelfde manier kan dollen maar als de goals er dan niet in gaan, pffffff
daar ging ons vertrouwen….
Wie o wie kan er dan wel scoren, iemand sta op en help ons met doelpunten………
Ja ook U. “door de bitterballen ben ik weer iets aangekomen” Rommerts had deze week weer eens tijd om een
potje te poloën maar kon geen pot breken tegen de reuzen van ZDHC.
Dan maar onze keeper, M.” is dit dan mijn laatste wedstrijd van dit jaar?” van der Mijn kon hij ons nog redden, er kwamen
schoten genoeg en ja een deel kon hij er hiervan wel pakken maar tegen zoveel geweld was zelfs hij niet opgewassen en
een leuke bijkomstigheid aan dit alles: hij had het zo druk dat hij niet eens kon praten hahaha…
Tja, dan weet je het wel: de tegenstander 3 maten te groot gaat ons vandaag naar de “slachtbank”leiden en wij
kunnen er niets aan doen…o wacht even een 5 meter voor ons…
Wie o wie staat er nu bovenaan het lijstje en durft deze kans te benutten…
Na een kort overleg besloot U. “door de bitterballen ben ik weer iets aangekomen” Rommerts zijn goddelijke lichaam
te bewegen naar de 5 meter plek; vanwege de spanning van de vorige gemiste 5-meters in het voorbeeldteam,
nog even een grapje makend met de reus van een keeper van ZDHC, waarmee hij de keeper bijna ( non-verbaal)
vroeg deze bal aub wel door te laten… het fluitsignaal, het schot…binnenkant paal de keeper gepasseerd voor het
eerst deze wedstrijd een goal voor SVH, de vreugde groot…maar de scheidsrechter gaf aan dat de bal niet helemaal
over de lijn was geweest dus alsnog geen doelpunt.
God, wat had die keeper een grote glimlach op zijn mond, dit werd irritant en de drang naar 1 doelpunt deze wedstrijd
zou voelen als een overwinning….maar wie gaat deze dan scoren…
Eind derde periode met een achterstand die niet meer overbrugbaar was en ongeveer 8-0 was gaven wij het op.
De kansen werden vandaag niet benut en voor het eerst in 15 jaar zijn wij nu een tegenstander tegengekomen
die echt beter is..…eindelijk :)
En ja, dan gebeuren er in het waterpolo soms hele rare dingen….
Had ik het al gehad over T “en nu ben ik het zat” Verveer, deze adonis van een toch al gerespecteerde leeftijd
was het zat om naar de “vernederende”0 op het scoreboard te kijken…nee, dacht hij, dat niet.. verliezen oke, maar
we gaan in ieder geval scoren en ik ga het doen!!
Met een slakkenpas dreef hij over de middenlijn richting de 8 meter…de keeper richtte zijn aandacht
“vanzelf sprekend”op M.P “de broer van” Verveer, die weer eens aan het dollen was op de linkerkant van het speelveld…
met een geplaatst schot ( of viel die bal nou van zijn hand??) verschalkte T “en nu ben ik het zat” Verveer de keeper van ZDHC;
die bijna spontaan om zijn mama begon te roepen vanwege het verdriet dat dit hem deed :)
De vreugde was groot in het voorbeeldteam…niet wij, nee niet wij worden afgedroogd met 0 doelpunten te maken,
in ieder geval 1 doelpunt gemaakt, pff wat een opluchting..
Dat ene doelpunt maakt dan gelijk ook weer enthousiast en alhoewel de winst nooit meer te halen was gaf dit
ongelofelijke ”Messi” doelpunt van T. “en nu ben ik het zat” Verveer energie.
Zoveel dat het 2de en tevens laatste doelpunt van de onze snel viel…het was dit keer weer niet een gebruikelijke afmaker
in het derde maar nu was het S “ik tater die bal om zijn oren” Bolomey die de bal van een meter of 7 keihard
in de kruising taterde…nog meer opluchting en voor de volgende wedstrijd tegen ZDHC weten wij dat
de doelpunten alleen maar gemaakt kunnen worden vanaf een meter of 7…
Met veel bravoure en gelach verloren wij op een opmerkelijke wijze de wedstrijd met een uiteindelijke 10-2..
maar die 2 doelpunten voelde wel als een overwinning op een “te sterke” tegenstander…
De rest van het team heeft gestreden voor wat we waard waren; er is niet gesproken tegen elkaar en
de sfeer bleef zoals het eigenlijk hoort in ons “ouwe vriendenteam”opvallend positief. Volgende week beter jongens :)
Na een heerlijke bittergarnituur en een 2-tal biertjes reed ik samen met de gebroeders verveer mee naar Rotterdam…
1 daarvan had de gehele weg een glimlach van oor tot oor ……
Met een “en nu ben ik het zat” groet,
NR11
