Nooit meer pasta op zaterdag.

datum: 13 - 07

Als tienjarige stond ik langs de waterkant te kijken bij de wedstrijd van mijn broer Maarten toen de vader van Victor, nu een van mijn beste vrienden, mij vroeg of ik ook mee wilde spelen. Hij noch ik kon toen bedenken dat ik negentien jaar later, vijftien seizoenen heren 1 erop heb zitten. Eerlijkheid dwingt mij toe te geven dat het eerste seizoen enkel uit twee wedstrijden bestond, toch begint daar mijn eerste waterpolo herinnering als heren 1 speler. Dat seizoen speelde ik een bekerwedstrijd en een uitwedstrijd in een wedstrijdbad met een glijbaan waarvan ik de clubnaam nooit meer heb weten te achterhalen… Wellicht denkt u na het lezen van dit stuk dat dit meer een plek had moeten krijgen in mijn dagboek. Maar er zijn zo veel momenten en zo veel mensen die ik wil bedanken en dat wil ik graag delen.


Mijn start bij de herenselectie kent een bijzondere parallel met die eerste wedstrijd: mijn eerder genoemde broer Maarten. In de tijd dat SVH, om financiële redenen, de voorbereidingen in augustus nog afwerkt in het Zwarte Plasje mocht mijn broer als talentvolle keeper meetrainen. Als grote broer zag hij mijn teleurstelling en regelde dat ook ik mee mocht peddelen tijdens de eindeloze kilometers naar het achterste vlonder. Die eerste jaren was ik vooral supporter, SVH kende toen zijn gouden jaren en werd in de jeugd driemaal Nederlands kampioen. Dat leverde, naast inspiratie, en later vrienden voor het leven, uitstekende jeugdtrainers op. Ubbo Rommers, ex hoofdklasse bij ZPB, Jesse Vermeijden, latere hoofdklasse speler bij ZPB, Ronald Visser, voorzitter van de club na zijn tijd als jeugdtrainer en Jelle van de Sandt, onze aftredende voorzitter, zullen me allemaal wel eens vervloekt hebben maar hebben mij mede gevormd tot wie ik nu ben. Zonder noemenswaardige successen speelde ik van mijn twaalfde tot negentiende met generatiegenoot Jan Maarten elk weekend meerdere wedstrijden. Mijn doorbraak bij het eerste herenteam, onder leiding van toenmalig coach Ton van Dam was een logisch gevolg.

De jongens van die groep, allemaal van ‘de gouden generatie’, verwelkomde 'Pope' en mij met open armen. Van Johan leerde ik bij het uitzwemmen op mijn adem te letten, zijn blinde schot was niet te evenaren. Paul adviseerde mij beter te worden dan de slechtste speler uit het eerste, toen dat gelukt was zei hij: 'kies nu wie je uit de basis wil spelen'. Van Marc Peter leerde ik juist de slechtste speler van de tegenstander op te zoeken en jaren later leerde ik van Milovan Colic, de eerste Servische speler waarmee ik speelde, écht waterpoloën. Van Hidde en Peter wilde ik in het zwembad niks leren, buiten het water des te meer. Meestal wil je niet direct iets leren van een jongere broer, maar Wouter zijn vastberadenheid heeft altijd een indruk op mij gemaakt. In die eerste jaren schipperden we als heren 1 tussen de eerste en tweede klasse. Met twee degradaties en driemaal promoveren in vijf jaar had ieder jaar een andere nasmaak. Er zijn zoveel herinneringen: de kampioenswedstrijd bij de Wiekslag, het degradatieduel in Bodengraven in het Highbury van het Nederlandse waterpolo, de eerste keer overleven in de Eerste Klasse toen er nog meerdere tweede team van Eredivisie clubs in speelden. Daarbij zal ik het seizoen dat ik samen met mijn twee broers in heren 1 speelde, nooit vergeten.


Met die stijgende lijn veranderde de club ook, in positieve zin. De voorbereiding werd van zwart water verplaatst naar chloor, wat toen nog jaarlijks discussie opleverde op de Alegemene Leden Vergadering. Ook kwamen er coaches van buiten de vereniging. Allereerst Michel Vogel, oom van Koen Vogel die nu in heren 1 speelt, opgevolgd door Goran Ivanovski die ‘met het slechtste team ooit’ (quote van de man zelf) een stabiele eersteklasser werd. Tussendoor lieten John, Gerard en Marc zien wat clubliefde is door een seizoen het eerste herenteam onder hun hoede te nemen. Dat was vooral een heel prettig en gezellig seizoen met als hoogtepunt het winterse trainingskamp in Hamburg. Daarna heb ik onder Joost Vlag gespeeld die SVH professionaliseerde en inspireerde wat uiteindelijk resulteerde in promotie naar de Eredivisie en lijfsbehoud vorig seizoen. Afgelopen seizoen mochten wij als SVH de Nederlandse waterpolo legende Marco Booij verwelkomen en in de laatste maanden ook zijn maatje Tim van Gulik. Wie mij als tweedeklasser had verteld dat ik zou trainen en spelen op dit niveau, met deze mannen die ik als jonge jongen bij ZPB in de eredivisie zag schitteren naast coach Jesse, had ik voor gek verklaard. Als speler ben je met jezelf bezig, met de sport en met de wedstrijden, als coach heb je dit maal dertien. Ik kan me niet voorstellen hoe belastend dat als coach moet zijn. Mannen bedankt voor al jullie lessen, trainingen en langdradige besprekingen!

Naast spelers en trainers veranderde er langzamerhand meer dingen bij SVH. De eerste sponsorkleding die ik droeg was een wit VOPAK shirt met een rood kraagje, achterop het SVH logo bedrukt. Daarna volgde er nog truien, badjassen en we hebben er zelfs een tijdje bij gelopen in glimmend geel en blauw, toen pakjes een trend waren in zwembaden. Verder hebben we nog verschillende kleding projecten gehad: zwembroeken met naam, waarvan bij niemand de spelling klopte, polo’s die net wat te groot uitvielen en jassen waar geen enkele vorm in zat. Gelukkig waait alles een keer over en mocht ik de laatste seizoenen gewoon weer een badjas aan. Kort gezegd denk ik dat we blij mogen zijn dat tegenwoordig de kleding met twee Rotterdamse partners wordt uitgekozen. Eveneens hangt de Wilgenring vol met bedrijven die ons sponsoren, met voorop natuurlijk hoofdsponsor Mark van Schaik BV en zijn voorloper Fluvia. Alle bedrijven, de bakkers, de sponsorcommissie en vrijwilligers die zich inzetten voor de (top)sport bij SVH laten voor mij zien dat spelen in heren 1 méér is dan 13 spelers, een coach en een wedstrijd op zaterdag.

Het hoogtepunt van mijn jaren in het eerste is toch wel het einde. De terugkeer van jeugdvriend Max die na zeven seizoenen hoofdklasse dat niveau ook met SVH wilde behalen, de toevoeging van een hand vol pizzabakkers en een gerichte versterking op doel maakte de promotie mogelijk. Een ervaring die ik nooit zal vergeten en altijd met mij mee zal mee dragen. Vorig jaar en afgelopen weekend werden daar na twee zware seizoenen nog heerlijke finale wedstrijden aan toegevoegd. Ik kijk er naar uit om me te voegen bij het publiek, die dit soort wedstrijden altijd tot een fantastische beleving maken. Zeker in uitwedstrijden was het om kippenvel van te krijgen.

Mijn laatste wedstrijd anderhalve maand geleden deed me meer dan ik had verwacht. Dit stuk is dan ook om iedereen te bedanken: medespelers, tegenstanders, scheidsrechters en alle andere die de vijftien seizoenen waterpolo bij SVH voor mij hebben mogelijk gemaakt. In het bijzonder mijn ouders als trouwste supporters. Ik ga er vanuit dat dit afscheid geen vaarwel is maar een tot ziens. Ik ben erg benieuwd wie aankomend seizoen wit vijf opzet in de Wilgenring. Misschien wordt het wel een betere ‘vijf’, maar zeker niet de lekkerste…Ik ga het trainen met teamgenoten, de wedstrijden en bijkomende spanning missen. Maar de pasta op zaterdag, die zeker niet.

Bedankt allemaal. Joris Beek

Wat vind je hier van?

Meetrainen?

Nieuwsgierig hoe het is om waterpolo te spelen? Kom een keer meetrainen!
Mail voor meer informatie naar Joris Beek (secretaris@svh-waterpolo.nl).

Clubkleding nodig?

Clubkleding nodig? Bij Kwiek Sport koop je je SVH Zwembroek, Badbak, T-shirt of Tas.


Bekijk ook:


Warning: getimagesize(_assets/images/logo_css_svh/logo.png): failed to open stream: No such file or directory in /home/deb91626n2/domains/a1.bureau-ro.nl/public_html/_assets/includes/news/item.php on line 111

2920 ms